We gaan er als vanzelfsprekend vanuit dat ieder van ons een identiteit heeft, maar als ons gevraagd wordt wie we dan wel zijn, weten we het opeens niet meer zo zeker. We noemen onze naam, maar wat zegt die eigenlijk? We vertellen ons beroep, maar is dat wel relevant?  We beginnen over onze afkomst, maar doet die er nog wel toe? Onze identiteit lijkt te bestaan, maar vervluchtigt in een wereld waarin iedereen een digitale nickname heeft, een jobhopper is of een wereldburger wil zijn. Niet voor niets breken we ons het hoofd wie of wat 'de Nederlander' is. 

In Dus ik ben stellen Stine Jensen en Rob Wijnberg daarom de vraag: hoe definiëren mensen zichzelf eigenlijk? Zijn we onze opvattingen? Onze gevoelens? Of de groep waartoe we behoren? En hoezeer wordt ons zelfbeeld bepaald door de stortvloed van beelden om ons heen?  Even opgewekt als nauwkeurig brengen de auteurs onze hedendaagse zoektocht naar identiteit in kaart, en voeren haar terug op wat de grote denkers uit de geschiedenis erover gezegd hebben. Want wie we zijn, blijkt niet alleen een actuele kwestie, maar een vraag die ons al eeuwenlang bezighoudt.